30 yılda öğrendiğim şey şu: aynı 20 ünite botoks, doğru noktalara bölündüğünde doğal kalır; tek noktada toplandığında hep "yapılmış" görünür.
Otuz yıldır botoks uyguluyorum. 1996'da hâlâ standart şema 25 ünite glabellaydı; bugün hastaların büyük çoğunluğunda aynı bölgeye 8-12 üniteyi 4-6 noktaya bölerek veriyorum. Toplam ürün miktarı yarı yarıya azaldı ama sonuç daha doğal.
Bu, sadece dozaj eğilimi değil; klinik bir öğrenme süreci. 30 yıl önce hasta "donmuş" alın ile gelir, biz "etkili" derdik. Bugün hasta "tonus kaybı" şikâyetiyle gelir, biz aynı sonucu çağdaş olarak kabul etmeyiz. Aradaki fark ünite sayısı değil — dağılım haritası.
Şunu söylüyorum konsültasyonlarda: yüzünüze 20 ünite koymak, 20 ünitenin doğru biçimde nereye yerleştirileceğini bilmek kadar önemli değil. Aynı 20 ünite, alın frontalis kasının orta hattına tek noktadan verildiğinde "kalın bant" izlenimi yaratır; aynı miktar 6 noktaya bölündüğünde mimik akıcı kalır, sadece çizgi yumuşar.
Mimik analizini neden yaptığımız da burada. Her hastanın ifade çizgileri farklı; biri kaşını ortadan kaldırır, diğeri dış uçtan. Eğer enjeksiyon haritasını mimik haritasına göre değil de "standart şemaya" göre çizersek, hasta klinikten "kendine benzemeyen" bir ifadeyle çıkar.
30 yıllık deneyimin bana öğrettiği başka bir gözlem: 50 yaş üzeri hastalarda alın frontalisinin tamamen susturulması, kaşın yer çekimine karşı verdiği desteği kaldırdığı için orta vadede kaş düşmesini hızlandırıyor. Bu yüzden bu yaş grubunda doz değil, alanı küçültüyoruz — frontalisin alt yarısını bırakıyoruz.
Sonuç: kaç ünite konuşmasını bırakmamız gerekiyor. Asıl konuşulması gereken haritalama.