Ανατομία Προσώπου και Φυσικές Αναλογίες: Όχι Μέτρηση, αλλά Αρχιτεκτονική

Πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική του προσώπου

Για να κατανοήσουμε το πρόσωπο από αισθητική άποψη, πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε την ανατομία του. Στο βαθύτερο επίπεδο βρίσκεται το οστό του κρανίου, πάνω από αυτό τα λιπώδη διαμερίσματα, οι μύες της μιμικής, το επιφανειακό στρώμα λίπους και στο ανώτατο επίπεδο το δέρμα. Κάθε στρώμα μιλά μια διαφορετική γλώσσα· ο ρυθμός γήρανσης του καθενός είναι διαφορετικός. Το οστό υφίσταται απορρόφηση μετά την ηλικία των 40 ετών, τραβώντας την επιφάνεια προς τα πίσω, ειδικά στην περιοχή κάτω από τα μάτια και στα ζυγωματικά. Τα λιπώδη διαμερίσματα με την πάροδο των ετών υποχωρούν· η πληρότητα του άνω προσώπου μεταφέρεται στο κάτω μέρος. Οι μύες της μιμικής αφήνουν βαθιές γραμμές στα σημεία όπου χρησιμοποιούνται υπερβολικά.

Κάθε επέμβαση που γίνεται χωρίς τη σωστή κατανόηση αυτής της πολυεπίπεδης δομής μετατρέπεται σε ένα επιφανειακό παιχνίδι «γεμίσματος κενών». Αντίθετα, η φυσική αισθητική ξεκινά με τον εντοπισμό του ποιο στρώμα έχει γεράσει και ποιο χρειάζεται υποστήριξη.

Ο μύθος της χρυσής τομής

Σε πολλά κείμενα που έχουν γραφτεί για την ομορφιά, η «χρυσή τομή» (1:1,618) παρουσιάζεται σαν αισθητικός νόμος. Η αλήθεια είναι ότι το πρόσωπο κανενός ασθενούς δεν συμπίπτει απόλυτα με τη χρυσή τομή και, άλλωστε, τα πρόσωπα που συμπίπτουν φαίνονται συχνά στο ανθρώπινο μάτι «υπερβολικά αποστειρωμένα». Αυτό που καθιστά το πρόσωπο πολύτιμο δεν είναι η επίτευξη ιδανικών αναλογιών, αλλά η αρμονική διατήρηση των αναλογιών του ίδιου του ασθενούς.

Γι' αυτό στην κλινική μου, αντί για τη «χρυσή τομή», χρησιμοποιώ τον «προσωπικό χάρτη αναλογιών». Οι φωτογραφίες του ασθενούς από παλαιότερα χρόνια, οι εικόνες του όταν χαμογελά και όταν είναι σε ουδέτερη έκφραση, η δυναμική ανάλυση του προσώπου — όλα αυτά αποτελούν μέρη αυτού του προσωπικού χάρτη. Ο στόχος δεν είναι το «ιδανικό πρόσωπο», αλλά η «πιο ισορροπημένη εκδοχή αυτού του προσώπου».

Γνωρίζοντας τα λιπώδη διαμερίσματα

Ίσως η σημαντικότερη ανακάλυψη της σύγχρονης αισθητικής ανατομίας είναι ότι ο λιπώδης ιστός του προσώπου δεν είναι ομοιογενής. Τα μάγουλα, το μέτωπο, τα ζυγωματικά, η περιοχή κάτω από το σαγόνι· το καθένα διαθέτει ξεχωριστά λιπώδη διαμερίσματα. Αυτά τα διαμερίσματα γερνούν ανεξάρτητα: το ένα μικραίνει, το άλλο μετατοπίζεται. Το σωστό πλάνο εφαρμογής υλικού πλήρωσης δεν γεμίζει την επιφανειακή γραμμή, αλλά υποστηρίζει ξανά το λιπώδες διαμέρισμα που βρίσκεται από κάτω.

Με άλλα λόγια: το να λέμε «αύξηση χειλιών» σημαίνει ότι λαμβάνουμε υπόψη όχι μόνο το χείλος, αλλά ολόκληρη την περιοχή που σχετίζεται με τα λιπώδη διαμερίσματα γύρω από αυτό. Αυτή η ολιστική προσέγγιση είναι η πρακτική εφαρμογή της φυσικής αισθητικής.

• Κροταφικό διαμέρισμα (κρόταφοι) — λεπταίνει σε νεαρή ηλικία.
• Διαμέρισμα μέσου προσώπου (Mid-cheek) — καθορίζει την πληρότητα των ζυγωματικών.
• Ρινοχειλικά διαμερίσματα — κρίσιμα για την κατανόηση των βαθιών γραμμών.
• Γναθιαίο διαμέρισμα (γραμμή σαγονιού) — χαλαρώνει με τη γήρανση.
• Διαμερίσματα χειλιών — το πλαίσιο στήριξης του χείλους.