Złoty Podział, Symetria i Mit „Idealnej Twarzy”

Czym jest złoty podział?

Złoty podział (phi ≈ 1.618) to matematyczna proporcja: jeśli większa część to b, a mniejsza to a, to a+b/b = b/a = phi. Proporcja ta często występuje w naturze (środek stokrotki, spirale muszli, niektóre układy liści). W estetyce służy do mierzenia wymiarów twarzy — na przykład stosunek długości nosa do długości podbródka wynoszący 1:1.618 jest uważany za „harmonijny”.

Jednak w praktyce klinicznej błędne jest twierdzenie, że ta proporcja jest „obowiązkowa”. Piękno twarzy to harmonia dziesiątek proporcji i linii, a nie tylko jednej. Niektóre bardzo podziwiane twarze nie odpowiadają tej proporcji; niektóre proporcjonalnie „doskonałe” twarze mogą wydawać się zimne.

Kanony neoklasyczne

W starożytnej Grecji rzeźbiarz Poliklet sformułował idealne proporcje twarzy. Później, w renesansie, Leonardo da Vinci ponownie je zdefiniował. We współczesnej medycynie zasady te są znane jako „kanony neoklasyczne”: (1) twarz jest podzielona pionowo na trzy równe części — od linii włosów do brwi, od brwi do czubka nosa, od czubka nosa do podbródka; (2) twarz jest podzielona poziomo na pięć równych szerokości oczu; (3) odległość między oczami jest równa szerokości jednego oka.

Fakt symetrii

Żadna ludzka twarz nie jest idealnie symetryczna. Małe asymetrie nadają charakter. Kiedy wykonuje się test lustra, idealnie symetryczna twarz wydaje się osobie obca. Nadmierna symetria może sprawić, że pacjent będzie wyglądał „robotycznie”. W praktyce estetycznej celem jest zrównoważenie dużych asymetrii przy zachowaniu małych asymetrii.