Czy kości się starzeją?
Przekonanie, że „tkanka kostna jest stała”, jest błędne. Kości twarzy ulegają ciągłej przebudowie; osteoklasty (komórki niszczące kości) i osteoblasty (komórki budujące kości) działają przez całe życie. W młodości równowaga jest na korzyść budowania; wraz ze starzeniem się dominuje kierunek niszczący. Szczególnie krawędź oczodołu, kość szczękowa i kąt żuchwy ulegają znaczącym zmianom.
Krawędź oczodołu: kostna rama oka
Krawędź oczodołu (orbital rim) poszerza się z wiekiem — szczególnie w dolno-bocznym (inferolateralnym) rogu występuje znaczna utrata kości. Jest to kostny wymiar zapadnięcia się pod oczami. Powierzchowne wypełnienie samo w sobie nie wystarcza; należy je wzmocnić na poziomie kości poprzez głębokie wstrzyknięcie (supraperiostealne).
Szczęka i kąt gruszkowaty
Szczęka (kość szczękowa) cofa się z wiekiem; podstawa nosa i górna warga tracą wsparcie. Kąt gruszkowaty (boczne krawędzie nozdrzy) staje się ostrzejszy. Jest to główna przyczyna wrażenia „zanikania górnej wargi” i „opadania kącików ust”.
Żuchwa: linia szczęki
Kąt żuchwy (gonial angle) jest wyraźny w młodości; wraz ze starzeniem się, oprócz utraty kości, dochodzi do zwiotczenia tkanek miękkich, a linia szczęki „rozmywa się”. Wypełnienie linii szczęki wykonuje się twardym wypełniaczem umieszczonym na kości, aby skorygować tę dwuwymiarową utratę.
„Starzenie się twarzy jest zapisane w szkielecie, a nie w skórze. Odtworzenie szkieletu zamiast podnoszenia skóry jest kluczem do naturalnego rezultatu.”
Poprzedni rozdział
Mapa poduszek tłuszczowych: Prawdziwa architektura wsparcia twarzyNastępny rozdział
Złoty Podział, Symetria i Mit „Idealnej Twarzy”