Waar komt de angst vandaan?
Bijna alle patiënten die mijn kliniek bezoeken, zeggen in hun eerste zin: "Maar het moet heel natuurlijk zijn, het mag er niet uitzien alsof het gedaan is." Deze zin is geen onschuldige voorkeur; er schuilt een ernstige sociale angst onder. Door de jaren heen is het beeld van een "overdreven gezicht" via de media, sociale netwerken en enkele klinische voorbeelden in de hoofden van de samenleving gegrift. Patiënten zijn bang om op deze slechte voorbeelden te lijken. Het benoemen van deze angst is de eerste stap in de behandeling.
Echter, een correct uitgevoerde natuurlijke esthetiek ontsnapt niet aan de ogen van de sociale omgeving van de patiënt; het laat alleen het gevoel achter van "er is iets veranderd, maar wat?" Een neef, een collega, een oude vriend; ze geven de patiënt positieve feedback zoals "je ziet er meer uitgerust uit", "je bent de laatste tijd erg energiek". Deze zinnen zijn tekenen van het stille succes van natuurlijke esthetiek.
De perceptie van de omgeving en de innerlijke harmonie van de patiënt
Sommige patiënten willen hun esthetische beslissingen voor hun omgeving verbergen. Deze voorkeur is volkomen begrijpelijk. Echter, in mijn klinische praktijk heb ik vaak de vermoeidheid gezien die de sociale druk na verborgen esthetische beslissingen bij de patiënt veroorzaakt. Daarom vraag ik de patiënt bij het eerste consult: "Neemt u deze beslissing voor uzelf, of voor iemand in uw omgeving?"
Deze vraag is soms ongemakkelijk; maar het antwoord vertelt ons de ware motivatie. Een patiënt die voor zichzelf beslist, staat steviger tegenover mogelijke opmerkingen van de omgeving. Een patiënt die met een externe verwachting komt, zal zelfs de meest natuurlijke esthetiek na een tijdje niet bevredigend vinden.
Klinische notitie:De rechter van het esthetische resultaat is niet uw omgeving, maar de rust die u voelt wanneer u in de spiegel kijkt. Een behandeling die u niet verandert, maar ontspant, laat de omgeving al geen ruimte voor "zou het?"
Het consult is geen operatiekamer; het is een gespreksruimte
In mijn klinische routine is de eerste afspraak geen "behandelingsdag". Deze afspraak is een intentiebeoordeling vóór de anatomische beoordeling. De patiënt vertelt, ik luister; dan luistert de patiënt, ik vertel. Soms plannen we aan het einde van deze afspraak geen enkele procedure - er wordt alleen een plan opgesteld en de patiënt gaat naar huis om erover na te denken.
Deze benadering lijkt vandaag de dag misschien een tegenovergestelde praktijk van veel klinieken. Maar spijt in de esthetische geneeskunde is het resultaat van overhaaste beslissingen. Een filler, een botox, zelfs een peeling; de toepassing duurt seconden, het effect maanden. Vanwege deze asymmetrie is traagheid zelf een behandeling.
Herinnering:De plek waar u aan het einde van de eerste afspraak het gevoel krijgt "deze arts kan nee zeggen", is meestal de plek waar u veilig bent.