Krok 1: Wywiad z pacjentem
Pierwsza wizyta rozpoczyna się od wywiadu z pacjentem. Ogólny stan zdrowia, przyjmowane leki, alergie, wcześniejsze zabiegi estetyczne, zabiegi stomatologiczne, operacje chirurgiczne — wszystko jest dokładnie wysłuchiwane. Pacjent nie powinien pomijać żadnych szczegółów medycznych, myśląc „zachowam to dla siebie, to drobiazg”. Szczególnie ważne są leki rozrzedzające krew, kortyzon, leki immunosupresyjne, terapie hormonalne.
Na tym etapie omawiana jest również historia chorób rodzinnych. Jeśli w rodzinie występują choroby nerwowo-mięśniowe, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia krzepnięcia, lekarz musi o tym wiedzieć. Pacjent często postępuje zgodnie z logiką „jeśli zapyta, powiem”; to jest błędne. Temat, który lekarz pominął, jest tematem, który pacjent powinien poruszyć z własnej inicjatywy.
Krok 2: Analiza fotograficzna
Kiedy pacjent siada na krześle, przechodzi bezpośrednio do oświetlonego obszaru fotograficznego, a nie przed lustro. Wykonuje się standardowe zdjęcia: z przodu, z lewego i prawego półprofilu, a zazwyczaj także z perspektywy żuchwy. Zdjęcia są punktem odniesienia; służą do porównania po zabiegu i na kolejnych sesjach. Żadna poważna klinika nie przystępuje do zabiegu bez wykonania zdjęć.
Po zdjęciach, przed lustrem, wykonuje się test „mimika-odpoczynek”. Podnoszenie brwi, marszczenie brwi, mruganie, uśmiechanie się — każda mimika jest oceniana oddzielnie. Który mięsień pracuje zbyt intensywnie, która mimika najbardziej postarza twarz, czy wyraz twarzy, na który pacjent narzeka, rzeczywiście jest spowodowany mięśniem, na który się skarży — wszystko to jest ustalane na tym etapie.
Co pacjent powinien zapytać lekarza
- Na jakim produkcie Pan/Pani pracuje? Czy mogę zobaczyć opakowanie?
- Ile jednostek planuje Pan/Pani na mojej twarzy?
- Czego powinienem/powinnam się spodziewać po tej dawce, a czego nie?
- Kiedy powinienem/powinnam zadzwonić do Pana/Pani, jeśli wystąpią skutki uboczne?
- Czy zostanie mi wyznaczona wizyta kontrolna za 2 tygodnie?
- Czy ten zabieg wykona Pan/Pani osobiście, czy asystent?
- Czy w klinice dostępne są środki do interwencji awaryjnej (hialuronidaza, epinefryna)?
Krok 3: Planowanie i zarządzanie oczekiwaniami
Po badaniu lekarz przedstawia pacjentowi proponowany plan: które obszary, ile jednostek, w jakiej kolejności. Plan powinien być propozycją, a nie receptą; pacjent powinien móc zadawać pytania i słyszeć o alternatywach. Propozycja „zróbmy wszystko naraz” jest często komercyjna, natomiast propozycja „najpierw zróbmy gładziznę czoła i zobaczmy rezultaty” jest podejściem klinicznym.
Zarządzanie oczekiwaniami jest sercem tego etapu. Która zmarszczka zostanie całkowicie usunięta, która zmięknie, ale pozostanie, w którym obszarze potrzebne jest leczenie wspomagające dla zmarszczek statycznych — wszystko to jest omawiane. Zdania typu „ten zabieg odmłodzi Cię o 10 lat” świadczą o braku zaufania do kliniki. Realistyczne zdania są krótkie: „Po tym zabiegu pionowa zmarszczka między brwiami zmięknie, a w spoczynku nie będzie widoczna. Pojawi się ponownie przy mimice, ale będzie lżejsza.”
Uwaga kliniczna:Kiedy słyszę od pacjenta zdanie „wczoraj lekarz podjął decyzję w 10 minut i od razu to zrobił”, czuję niepokój. Dobra decyzja wymaga czasu; brak zabiegu podczas pierwszej wizyty to nie luka, lecz jakość.
Krok 4: Formularz zgody i notatki dotyczące wersji
Formularz zgody to nie biurokracja. Nazwa leku, numer partii, dawka, obszary zastosowania, oczekiwany efekt, możliwe skutki uboczne są zapisywane pojedynczo. Pacjent powinien przeczytać formularz, zadać pytania i podpisać go. Kopia formularza jest przekazywana pacjentowi.
Po zabiegu wydawana jest karta: data, dawka, obszar. Karta ta służy jako punkt odniesienia podczas kolejnych wizyt i pozwala pacjentowi samodzielnie śledzić harmonogram. Przydatna jest również aplikacja mobilna kliniki lub system przypomnień WhatsApp, ale nie zastępuje to rutynowego prowadzenia notatek.
Poprzedni rozdział
Dla kogo jest odpowiedni, a dla kogo nie?Następny rozdział
Botoks czoła (Frontalis): Anatomia poziomych linii