Hapi 1: Historia e pacientit
Takimi i parë fillon me historinë e pacientit. Gjendja e përgjithshme shëndetësore, ilaçet e përdorura, alergjitë, procedurat e kaluara estetike, procedurat dentare, operacionet kirurgjikale — të gjitha pyeten dhe dëgjohen. Pacienti nuk duhet të anashkalojë asnjë detaj mjekësor me mendimin "le ta mbaj këtë për vete, është diçka e vogël". Veçanërisht holluesit e gjakut, kortizoni, imunosupresorët dhe terapitë hormonale janë përcaktuese.
Në këtë fazë diskutohet edhe historia familjare e sëmundjeve. Nëse në familje ka sëmundje neuromuskulare, sëmundje autoimune ose çrregullime të koagulimit të gjakut, mjeku duhet ta dijë. Pacienti shpesh vepron me logjikën "do ta them nëse më pyet"; kjo është e gabuar. Një temë që mjeku harron ta pyesë, është një temë që pacienti duhet ta hapë vetë.
Hapi 2: Analiza me fotografi
Kur pacienti ulet në karrige, ai nuk kalon direkt përballë pasqyrës, por në zonën e fotografimit me ndriçim. Bëhen fotografi standarde nga përpara, nga profili i majtë dhe i djathtë, dhe zakonisht nga këndi i nofullës së poshtme. Fotografitë janë një referencë; ato përdoren për krahasim pas aplikimit dhe në seancat pasuese. Asnjë klinikë serioze nuk kalon në procedurë pa bërë fotografi.
Pas fotografive, përballë pasqyrës bëhet testi "bëj mimikë-pusho". Ngritja e vetullave, rrudhja e vetullave, mbyllja e syve, buzëqeshja — çdo mimikë vlerësohet veç e veç. Cili muskul punon shumë, cila mimikë e plak fytyrën më shumë, a është shprehja që e shqetëson pacientin vërtet e shkaktuar nga muskuli për të cilin ai ankohet — të gjitha këto përcaktohen në këtë fazë.
Çfarë duhet të pyesë pacienti mjekun
- Me çfarë produkti punoni? A mund ta shoh paketimin?
- Sa njësi planifikoni për fytyrën time?
- Çfarë duhet të pres dhe çfarë nuk duhet të pres me këtë dozë?
- Nëse ka efekte anësore, kur duhet t'ju telefonoj?
- A jepet një takim kontrolli pas 2 javësh?
- A do ta bëni ju këtë procedurë, apo një asistent?
- A ka ndërhyrje emergjente (hialuronidazë, epinefrinë) në klinikë?
Hapi 3: Planifikimi dhe menaxhimi i pritshmërive
Pas ekzaminimit, mjeku i shpjegon pacientit planin që propozon: në cilat zona, me sa njësi, në çfarë radhe. Plani duhet të jetë një propozim, jo një recetë; pacienti duhet të jetë në gjendje të bëjë pyetje dhe të dëgjojë alternativa. Propozimi "le t'i bëjmë të gjitha menjëherë" shpesh është tregtar, ndërsa propozimi "le të bëjmë fillimisht glabelën dhe të shohim rezultatin" është qasje klinike.
Menaxhimi i pritshmërive është zemra e kësaj faze. Cila vijë do të zhduket plotësisht, cila vijë do të zbutet por do të mbetet, në cilën zonë nevojitet trajtim mbështetës për vijat statike — të gjitha këto diskutohen. Fjali si "kjo procedurë do t'ju bëjë 10 vjet më të ri" janë tregues i mosbesimit ndaj klinikës. Fjalitë realiste janë të shkurtra: "Me këtë, vija vertikale midis vetullave tuaja do të zbutet, nuk do të duket e theksuar kur jeni në pushim. Do të shfaqet sërish me mimikë, por më lehtë."
Shënim klinik:Kur dëgjoj nga një pacient fjalinë "doktori vendosi për 10 minuta dje dhe e bëri menjëherë", shqetësohem. Vendimi i mirë kërkon kohë; moskryerja e procedurës në takimin e parë nuk është një boshllëk, por një cilësi.
Hapi 4: Formulari i pëlqimit dhe shënimet e versionit
Formulari i pëlqimit nuk është burokraci. Emri i ilaçit që do të aplikohet, numri i lotit, doza, zonat e aplikimit, efekti i pritur, efektet anësore të mundshme shkruhen një nga një. Pacienti duhet ta lexojë formularin, të bëjë pyetjet e tij dhe ta nënshkruajë. Një kopje e formularit i jepet pacientit.
Pas aplikimit, merrni kartën: çfarë date, çfarë doze, në cilën zonë. Kjo kartë bëhet referencë në takimet e ardhshme dhe i mundëson pacientit të ndjekë kalendarin e tij vetë. Një aplikacion celular i klinikës ose një sistem rikujtues në WhatsApp është gjithashtu i dobishëm, por nuk e zëvendëson rutinën e mbajtjes së shënimeve.
Kapitulli i mëparshëm
Për kë është i përshtatshëm, për kë nuk është i përshtatshëm?Kapitulli tjetër
Botoksi i Ballit (Frontalis): Anatomia e Rrudhave Horizontale